நோயுற்றவர்களின் உரிமைகள் பற்றி அறிந்துகொள்வோம் – பகுதி 1

நோயுற்று அன்புக்கும் ஆதரவுக்கும் ஏங்கி நிற்கும் மனிதர்களின் உரிமைகளை் மதிக்கப்படுகின்றனவா? என்ற கேள்வி எம் அனைவரது மனங்களிலும் அடிக்கடி தோன்றி மறைந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது. உலகிலே மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி அடிக்கடி பேசப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்திலே மேலைத்தேச நாடுகளிலே விலங்குரிமை பற்றிக்கூட கரிசனை காட்டப்பட்டு வருகின்ற நிலையில் எமது நோய் வாய்ப்பட்ட மக்களின் உரிமை மீறல்கள் பற்றி நாம் சிந்திக்கத்தவறுவது நியாயமாகாது.

பொது மக்களுக்கு மட்டுமல்ல மருத்துவத்துறையினருக்கும், பத்திரிகைத்துறையினருக்கும், அரசு தரப்பு அதிகாரிகளுக்கும், ஏன் காவல்துறையினருக்கும் கூட நோய்வாய்ப்பட்ட ஒருவருக்கு மருத்துவம் சம்பந்தமாக இருக்கும் அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய அறிவும் போதாமல் இருப்பது வேதனைக்குரிய விடயமாகும். ஒருநோயாளியினுடைய நோய் சம்பந்தப்பட்ட தகவல்கள் ஒரு பொதுவிடயம் அல்ல. பலரும் பேசி ஆராய்வதற்கு இது ஒரு செய்தி அல்ல, பத்திரிகைகளில் பிரசுரித்து அம்பலப்படுத்துவதற்கும் ஒருவர் நோய்வாய்படுவது மற்றவர்கள் “விசா” எடுப்பதற்கும் இடமாற்றம் பெறுவதற்கும் நிவாரணம் பெறுவதற்குமான ஒரு துருப்புச் சீட்டு அல்ல. ஒருவர் நோயுற்றிருப்பது பலரும் போய் விசாரிப்பத்கான விடுப்புச் செய்தி அல்ல. இது அந்த நோயாளியும் அவர்தம் உறவுகளும் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு உணர்வுபூர்வமான, அந்தரங்கமாக விடயம். இதனை மனிதாபிமானத்துடன் அணுக வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது.

நோயுற்றவர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் பலதரப்பட்டவர்களாலும் அப்பட்டமாக மீறப்படுவதற்கான காரணம் என்ன? ஒருவர் நோயுற்று இருக்கும் காலத்திலே அவர் மதிக்கபடுவதிலும் வசதிகளைப் பெற்றுக் கொள்வதிலும் அவருடைய நோய்நிலைமை சம்பந்தமான இரகசியத் தன்மை பேணப்படுவதிலும் சரியான தகவல்களை பெற்றுக்கொள்வதிலும், சமவாய்ப்புக்களையும் கவனிப்புகளையும் பெற்றுக்கொள்வதிலும் சுயாதீனமாக தனது சிகிச்சை சம்பந்தமான விடயங்களைத் தீர்மானிப்பதிலும் தனக்கு இருக்கும் குறை நிறைகளை பகிர்ந்து கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பங்களை பெற்றுக்கொள்வதிலும் அவர் எவ்வாறான உரிமைகளை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. வைத்தியசாலைகளில் நோயுற்றவரின் உரிமைகள் எவ்வாறு பேணப்படுகின்றன? இயலாத சூழ்நிலையில்தான் முன்பு தேடிவைத்த சொத்துக்களைத் தனது மருத்துவத் தேவைகளுக்காகவும் அன்றாட தேவைகளுக்காகவும் பயன்படுத்துவதிக்கொள்வதில் அவர் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களும் தலையீடுகளும் என்ன? என்பது பற்றி எல்லாம் பரந்துபட்ட விதத்தில் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாய நிலை ஏற்பட்டிருக்கின்றது.

பொதுமக்கள் சுகாதாரத்துறையினர், ஊடகத்துறையினர் அரச அதிகாரிகள், காவல்துறையினர் என அனைத்துதரப்பினரிடையேயும் நோய் வாய்ப்பட்டிருக்கும் ஒருவருக்கு இருக்கின்ற அடிப்படை உரிமைகள் சம்பந்தமான ஒரு விழிப்புணர்வு ஏற்படும் பொழுது அந்தப் பிரதேசத்தின் சுகாதார நிலை பல வழிகளிலும் முன்னேற்றம் அடையும்.

வைத்தியசாலைகளில் தாம் அவமதிப்புகளுக்கும் கஷ்டங்களுக்கும் உள்ளாவதாகக் கருதி வைத்தியசாலைகளுக்குச் செல்லாது ஆபத்துக்களை தேடிக்கொள்பவர்கள் எத்தனை பேர்? வைத்தியருக்கு சொல்லும் தனது நோய் நிலை சம்பந்தமான இரகசியத்தன்மை பேணப்படுமா? என்ற சந்தேகத்தில் இக்கட்டான சில உண்மைகளை மறைப்பதனால் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெரும் தாக்கங்கள் எத்தனை? இரகசியம் பேணப்படவேண்டிய மருத்துவத் தகவல்களைப் பத்திரிகையில் பிரசுரித்து அம்பலப்படுத்தப்படுவதால் ஏற்படும் அவமானத்தால் நிகழ்ந்துவரும் சுகாதாரத் தாக்கங்கள் எத்தனை? தராதரம் குறைந்த மருந்துகளுக்கு அனுமதி வழங்கப்படுவதால் ஏற்பட்டுவரும் பாதிப்புக்கள் எத்தனை? இவ்வாறாக பற்பல விதங்களில் நடைபெறுகின்ற சம்பவங்களால் நோயுற்றவர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் பரந்துபட்ட அளவில் மீறப்பட்டு வருகின்றன.

ஒருவரின் உரிமைகளை இன்னொருவர் மதித்து நடக்கும் பொழுது ஒரு ஆரோக்கியமான மகிழ்ச்சியான சமுதாயம் உதயமாகும் அந்த வகையில் நோயுற்று இருக்கும் ஒருவரின் உரிமைகள் என்ன? அது மீறப்படுவதை தடுப்பதற்கு எம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்று சிந்திக்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. நோயாளர்களின் உரிமை மீறல்களையும் உரிமைப்போராட்டத்தையும் பல பரிவுகளாக எடுத்து ஆராயமுடியும்.

முதலாவதாக நோயுற்றவரின் நோய்நிலை சம்பந்தமான தகவல்கள் பிறருக்கு தெரியாதவாறு இரகசியமாகப் பேணப்படுகின்றனவா?” என்ற வினாவை முன்வைத்தால் அதற்கு இல்லை என்பதே பதிலாக வருகின்றது. நோயுற்ற ஒருவரின் நோய் சம்பந்தமான தகவல்கள் அனைத்தும் உணர்வபூர்வமானவை. அது சாதாரண நோயா இருந்தாலும், கடுமையான நோயாக இருந்தாலும் அல்லது அது அவரின் அந்தரங்கங்கள் சம்பந்தப்பட்ட நோயாக இருந்தாலும் அந்த நோய் சம்பந்தமான தவல்களின் இரகசியத் தன்மையை பாதுகாக்கவேண்டியது மருத்துவக் குழுவின் கடமையாகும்.

18 வயதிற்கு மேற்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் தமது சுகாதார நிலை சம்பந்தமான தகவல்களை வேறு எவருக்கும் தெரியப்படுத்த வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்ளும் உரிமை இருக்கின்றது. சம்பந்தப்பட்டவரின் அனுமதி இன்றி அவரின் நெருங்கிய உறவுகளான பெற்றோருக்கோ, கணவன் மனைவிக்கோ அல்லது பிள்ளைகளுக்கோ கூட அவரின் மருத்துவ தகவல்களை தெரிவிக்கும் உரிமை மருத்துவக் குழுவிற்கு இல்லை. நோயுற்றவர் வைத்தியரிடம் தனிப்பட்டமுறையில் பேச விருப்பப்பட்டால் அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை கேட்டு பெற்றுக்கொள்ளும் உரிமையும் அவருக்கு இருக்கின்றது.

வைத்தியத்துறையிலே இவை எவ்வளவுதூரம் கடைப்பிடிக்கப்படுகினறன? இவற்றை கடைப்பிடிப்பதிலே எதிர்நோக்கப்படுகின்ற சிக்கல்கள் எவை? என்பது பற்றி சிந்திப்பது பயன்தரும்.

ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டால் அவரின் உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள், எதிரிகள், விடுப்புவிசாரிப்போர் போன்ற பலதரப்பட்டவர்களும் கூட்டமாகவும் தனித்தனியாகவும் நேரடியாகவும் தொலைபேசிமூலமாகவும் மருத்துவக்குழுவிடம் நோயுற்றவரின் நோய்நிலை சம்பந்தமாக வினவுவது ஒரு சாதாரண நிகழ்வாக இருந்துவருகின்றது. அத்துடன் நிவாரணம் பெறுவதற்கும் குடும்ப உறுப்பினர்கள் விசா பெறுவதற்கும், குடும்பபத்தவரின் தொழில் இடமாற்றம் தொடர்பான விடயங்களை கையாழ்வதற்கும் றோயுற்றவரின் இரகசியமான மருத்துவத் தகவல்களை கடிதம் மூலம் எழுதித்தருமாறு கேட்டு வைத்தியரிடம் படையெடுக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகின்றது.

சிலசமயம் பத்திரிகைகள் கூட நோயுற்றவர்களின் அந்தரங்கங்கள் அம்பலப்படுத்துவதற்கு காரணமாக அமைகின்றன. உதாரணமாக “AIDS நோயாளி வைத்திய சாலையில் அனுமதி”  “பாலியல் துஸ்பிரயோகத்திற்கு உட்பட்ட சிறுமிக்கு சிகிச்சை” “சட்டவிரோத கருகலைப்பு பெண் ஆபத்தான நிலையில் அனுமதி” போன்ற செய்திகள் சர்வசாதரணமாகி வருகின்றது.

தமது நோய்நிலை அம்பலப்படுத்தப்பட்டுவிடும் என்று அஞ்சி பலர் தமது நோய் நிலையின் உண்மையான வடிவத்தை மருத்துவரிடம் வெளிப்படுத்த தயங்குகின்றனர். இதனால் பல பாரதூரமான விளைவுகளும் ஏன் இறப்புகளும்கூட ஏற்பட்டுவருகின்றன.

நோயாளர்களின் உரிமைகளின் வெவ்வேறு பரிமாணங்கள் சம்பந்தமாக பேசப்படுவது இது யாரையும் குற்றம் சுமத்துவதற்காகவோ அல்லது புண்படுத்துவதற்காகவோ அல்ல என்பதனை புரிந்து கொள்வதுடன் இந்த நிலையை மேம்படுத்துவதற்கு நாம் ஒவ்வொருவரும் என்ன செய்ய முடியும் என்று சிந்திக்கவேண்டிய தேவையையும் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டிய தேவை இரக்கின்றது.

தொடரும்…

சி.சிவன்சுதன்
மருத்துவ நிபுணர்.
யாழ் போதனாவைத்தியசாலை.